लासको भन्दा ग्यासको महत्व भयो
हाम्रा नेपालीलाई,
छेउमै भएको लास उठाएनन्,
ग्यास उठाए !
कस्तो समय आयो,
कस्तो नियति भोग्दैछौँ हामी,
मान्छेभन्दा सामान ठूलो ठान्ने
कस्तो समाज रोज्दैछौँ हामी।
बगाएको सिलिन्डर होइन,
हराएको छिमेकी खोजौँ,
बिपत्तिमा स्वार्थी नबनौँ,
एक(अर्काको हात समातेर अघि बढौँ।
के गर्यौ दैव !
कसैले बास पाएनन्,
कसैले गास पाएनन्,
कसैले त आफ्नै मान्छेको लास पाएनन्।
कसैको घर खोलाले बगायो,
कसैको सपना पहिरोले पुर्यो,
कसैको जिन्दगी आँधी बनेर आयो,
र कसैको मुटु आफ्नै मान्छेको
खबर कुरेर मर्यो।
यता देशमा परिवारको लास अड्केको छ,
उता परदेशमा छोराछोरीको
सास अड्केको छ।
आमाको आँखामा आँसु रोकिएको छैन,
बाबुको ओठमा कुनै शब्द फुटेको छैन,
फोनको घण्टी बज्दा मुटु काँप्छ,
“सबै ठिक छ” भन्ने एउटा आवाज सुन्न
परदेशी सन्तान रातभरि जाग्छ।
यो माटो केवल माटो होइन,
हाम्रा पुर्खाको पसिना हो,
यो धर्ती केवल धर्ती होइन,
हाम्रा आमाहरूको प्रार्थना हो।
यहाँको प्रत्येक ढुङ्गामा इतिहास छ,
प्रत्येक खोलामा हाम्रो कथा छ,
हिमालको सेतो काखमा
हजारौँ सपनाको व्यथा छ।
बिपत्ति आउँदा जात नहेर्नू,
धर्म नहेर्नू, वर्ग नहेर्नू,
धनी–गरिबको भेद नगर्नू,
पहिले मान्छे बन्नू,
त्यसपछि मात्र अरू केही बन्नू।
आज तिम्रो घर सुरक्षित होला,
तर छिमेकीको घर डुबेको हुन सक्छ,
आज तिम्रो भान्सामा गास होला,
तर अर्को आँगनमा भोक
रोएको हुन सक्छ।
आज तिम्रो परिवारसँगै होला,
तर कसैको प्रिय मान्छे
मृत्युको चिसो अँगालोमा
हराएको हुन सक्छ।
त्यसैले
बग्दै गरेको सामानभन्दा
बग्दै गरेको मान्छे बचाऔँ,
हराएको सिलिन्डरभन्दा
हराएको जीवन खोजौँ।
गोदाम भर्नुभन्दा पहिले
खाली पेट भरौँ,
आफ्नो घर जोगाउनुभन्दा पहिले
छिमेकीको आँसु पुछौँ।
देश भनेको नक्सामा कोरिएको
सीमा मात्र होइन,
देश भनेको हामी हौँ,
तिमी हौ, म हुँ,
हिमाल, पहाड, तराईका
लाखौँ धड्कनको नाम हो देश।
देशप्रेम झण्डा बोकेर
सडकमा हिँड्नु मात्र होइन,
देशप्रेम त
बिपत्तिमा परेकालाई काँध दिनु हो,
भोकाएकालाई गास दिनु हो,
घरविहीनलाई बास दिनु हो,
अन्धकारमा हराएकालाई
आशाको एउटा दीप दिनु हो।
हामीले फेरि सिक्नुपर्छ
मान्छेको मूल्य सामानभन्दा ठूलो हुन्छ,
एउटा जीवनको मूल्य
हजारौँ सिलिन्डरभन्दा ठूलो हुन्छ।
लास छेउमा छोडेर
ग्यासको खोजीमा नदुगुरौँ,
आफ्नै मान्छे रोइरहँदा
स्वार्थको बजार नभरौँ।
आज कसैको आँगन रित्तिएको छ,
कसैको काख रित्तिएको छ,
कसैको सिन्दूर पुछिएको छ,
कसैको बाल्यकालमै
बाबुको छाया छुटेको छ।
तर यही पीडाबीच
मानवताको हात उठ्यो भने,
यही भग्नावशेषबीच
आशाको फूल फुल्यो भने,
नेपाल फेरि उठ्नेछ,
नेपाल फेरि मुस्कुराउनेछ।
आऊ,
हामी दुःखमा एक होऔँ,
आँसुमा एक होऔँ,
पीडामा एक होऔँ।
कसैको दुःखलाई तमासा नबनाऔँ,
कसैको मृत्युमा व्यापार नगरौँ,
कसैको विपत्तिलाई अवसर नबनाऔँ।
हिमालले हामीलाई
अडिग हुन सिकाएको छ,
पहाडले सहन सिकाएको छ,
तराईले फैलिन सिकाएको छ,
नदीले निरन्तर बग्न सिकाएको छ।
अब हामीले
एक(अर्काका लागि बाँच्न सिकौँ।
परदेशमा बसेका नेपालीका
आँखामा आज पनि यही देश छ,
टाढा भए पनि मुटुमा
यही माटोको सुगन्ध छ।
उनीहरूको पसिनाले
विदेशको धरती भिजे पनि,
उनीहरूको सपना
नेपालकै आकाशमा उडेको छ।
त्यसैले देशलाई माया गरौँ,
तर शब्दले मात्र होइन
कर्मले गरौँ।
देशभक्ति गीतमा मात्र होइन,
व्यवहारमा देखाऔँ।
बिपत्तिमा हात बढाऔँ,
पीडामा साथ दिऔँ,
र एक नेपालीको आँसुमा
अर्को नेपालीको मुटु दुख्ने बनाऔँ।
लासको भन्दा ग्यासको महत्त्व
कहिल्यै नहोस् हाम्रा नेपालीलाई,
छेउमा परेको मान्छे छोडेर
सामान उठाउने संस्कार नहोस् हामीलाई।
बगाएको सिलिन्डर होइन,
हराएको छिमेकी खोजौँ,
बिपत्तिमा स्वार्थी होइन,
मानवताको पहरेदार बनौँ।
किनकि यहा
कसैको बास नहराओस्,
कसैको गास नहराओस्,
कसैको आफ्नै मान्छेको लास
बेवारिसे भएर नबसोस्।
यता देशमा परिवारको लास नअड्कियोस्,
उता परदेशमा छोराछोरीको सास नअड्कियोस्।
हरेक आमाको काख सुरक्षित होस्,
हरेक बाबुको सपना जीवित होस्,
हरेक घरमा चुलो बलोस्,
हरेक आँखामा आशा पलाओस्।
हामी नेपाली हौँ
ढल्न सक्छौँ, तर सकिँदैनौँ,
रोउन सक्छौँ, तर हार्दैनौँ।
हिमालझैँ उभिएर,
नदीझैँ बगेर,
एकताको हात समाएर
फेरि उठ्नेछौँ हामी।
यो देश हाम्रो हो,
यो माटो हाम्रो हो,
यो पीडा हाम्रो हो,
र यो पुनर्निर्माण पनि हाम्रो नै हो।
आऊ,
आजैदेखि एउटा प्रण गरौँ
बिपत्तिमा स्वार्थी नबनौँ,
मानवता नहराओँ,
एक नेपालीको जीवन बचाउन
अर्को नेपालीको हात कहिल्यै नछोडौँ।
जय नेपाल।
सुवेदी बाराको प्रसौनी स्थित पतञ्जली नेपाल उद्योगका महाप्रबन्धक हुन् ।
